Zróżnicowanie systemów kształcenia osób niepełnosprawnych

Końcowy wniosek M. Fullana może oczywiście razić swą niewielką wartością heurystyczną. Rzeczywisty problem praktyczny, a tą sferą rzeczywistości w końcu autor się zajmuje, polega jednak na tym, że jego ustalenia nie dają się przekuć na dyrektywy reformatorskiego działania. Każdy, kto planuje reformy powinien mieć świadomość znaczenia presji wsparcia, przede wszystkim jednak potrzebuje wiedzy na temat dopuszczalnej presji i koniecznego wsparcia. Reforma bowiem może się udać wtedy, gdy celom realistycznie sformułowanym i w jasnej postaci przekazanym realizatorom towarzyszą zasoby niezbędne do ich osiągnięcia. W obszarze kształcenia specjalnego rozstrzygnięcia podstawowych dylematów strategii reform, a zatem wybory o charakterze pragmatycznym, mogą skutkować w sferze aksjologicznej. Chociaż wszystkie podejmowane w ostatnich latach reformy mają wspólny cel ogólny, w postaci zmniejszenia poziomu segregacyjności kształcenia niepełnosprawnych, to w ich wyniku edukacja niepełnosprawnych coraz wyraźniej się różnicuje. Ważnym źródłem tych różnic mogą być obierane strategie reform. Gdy reformy polegają przede wszystkim na zwiększaniu specjalnych pedagogicznych zasobów w szkołach ogólnodostępnych, bez wystarczająco skutecznej presji na wykorzystanie zasobów już istniejących, pojawia niebezpieczeństwo rozszerzania się populacji uczniów kształconych w sposób specjalny.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!