Zręby tożsamości pedagogiki specjalnej

Próby rekonstrukcji centralnych wyznaczników tożsamości pedagogiki specjalnej zmierzają zwykle w dwóch, niewykluczających się, kierunkach. Część autorów koncentruje się przede wszystkim na pojęciu niepełnosprawności, jako konstytutywnym dla dyscypliny. Podkreślają oni, że specjalne pedagogiczne myślenie o osobach niepełnosprawnych, a także celach i sposobach ich edukacji jest zdeterminowane indywidualistyczno- -materialistycznym (biomedycznym) pojęciem niepełnosprawności. Liczne i dość różnorodne próby zmiany charakteru tej kategorii, podejmowane przez pedagogów specjalnych, nie doprowadziły – jak dowodzą Alan Dyson, Alan Millward, H. Eberwein, Reiner Kommann, Ernst Begemann, do zasadniczego przełomu w pojmowaniu zadań i celów specjalnej pedagogiki. Inni z kolei autorzy, zwracają uwagę przede wszystkim na fakt, że pedagogika specjalna ukształtowała się jako pedagogika szkoły specjalnej. Znaczy to, że przyjmuje ona – raczej implicite – że instytucje specjalne są „naturalnym” miejscem świadczenia usług pedagogicznych dla niepełnosprawnych, zaś wypracowana na jej gruncie metodyka kształcenia uwzględnia tę instytucjonalną odrębność.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!