Zasady warunkowości

Odnajdujemy w formule „kształcenie integracyjne tam, gdzie to możliwe – specjalne tam, gdzie to konieczne” Interpretacja ta odwraca relacje między kształceniem segregacyjnym a niesegregacyjnym, gdyż wyraźnie preferuje wspólne nauczanie zdrowych i niepełnosprawnych. W myśl tego ujęcia szkolnictwo specjalne pełni jedynie funkcję pomocniczą i znajduje zastosowanie w tych tylko wypadkach, w których osoby niepełnosprawne nie mogą uczęszczać do szkół ogólnodostępnych. Powszechne uznanie dla prezentowanej interpretacji zasady warunkowości ze strony teoretyków, praktyków i polityków oświatowych wynika przede wszystkim z jej walorów ideowych, nie zaś pragmatycznych. W warstwie ideowej niesie ona słuszne przesłanie głoszące, że osoby niepełnosprawne powinny być kształcone razem ze zdrowymi, jeśli tylko odpowiada to ich potrzebom i możliwościom edukacyjnym. Zarazem nie daje ona jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, jak przesłanie to realizować w praktyce. Wątpliwości interpretacyjne wynikają przede wszystkim z niejednoznaczności określeń „możliwe” i „konieczne”. Przymiotniki te bowiem można odnosić do realiów zastanych systemów oświatowych, do konkretnego „tu i teraz”, bądź też do sytuacji abstrakcyjnej, antycypowanej, która od ograniczeń płynących z tych realiów jest uwolniona. Problem ten silnie akcentowała Aleksandra Maciarz już na początku lat 80. minionego stulecia.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!