Zaakcentowanie człowieczeństwa osób niepełnosprawnych

Nie stanowiło jednak wystarczającego impulsu do uwolnienia teorii i praktyki pedagogiki specjalnej od paternalistycznego nastawienia, w myśl którego niepełnosprawni posiadają wyraźnie ograniczaną zdolność do kształtowania własnego losu, a zatem uzależnienie od – szeroko rozumianych – sprawnych opiekunów, troszczących się o ich potrzeby, leży w ich interesie. Praktycznym następstwem tego sposobu myślenia był system specjalnych instytucji dla osób niepełnosprawnych, organizowanych i kierowanych przez sprawnych fachowców. Instytucje te ewaluowały z czasem w kierunku mniejszej izolacyjności i coraz wyższego standardu świadczonych w nich usług. Ważną rolę w tym procesie odegrała, sformułowana w Skandynawii pod koniec lat 50. ubiegłego wieku, zasada normalizacji, której pierwotna wersja może być traktowana jako najdoskonalszy wytwór myślenia protekcjonistyczno-opiekuńczego. Gwoli ścisłości należy dodać, że choć zasada normalizacji nie zmierzała do jakościowej zmiany charakteru relacji między niepełnosprawnymi a zdrowymi, a zatem także do zmiany miejsca niepełnoprawnych w strukturze społecznej, to stała się jednym z ważnych impulsów tego typu zmian.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!