„Wzywają wszystkie rządy do:

Nadania najwyższego priorytetu politycznego i budżetowego poprawie systemów oświaty w celu umożliwienia im objęcia nauką dzieci niezależnie od indywidualnych różnic czy trudności,
prawnego lub politycznego przyjęcia zasady powszechnej edukacji, przyjmowania wszystkich dzieci do zwykłych szkół, o ile nie występują istotne przyczyny przemawiające za innym rozwiązaniem”.
Sama Deklaracja nie precyzuje powodów, które mogłyby przemawiać za koniecznością stosowania kształcenia segregacyjnego. Problem ten jest za to szczegółowo omówiony w Wytycznych…, które jasno określają, że: „kierowanie dzieci do szkół specjalnych – lub specjalnych klas czy sekcji na stałe – powinno być wyjątkiem i powinno być zalecane jedynie w tych rzadkich przypadkach, w których bez wątpienia wiadomo, że nauczanie w salach lekcyjnych szkoły powszechnej nie zaspokoi edukacyjnych potrzeb dziecka bądź gdy jest to wymagane z uwagi na dobro dziecka lub innych dzieci”. Chociaż podkreśla się, że zakres specjalnego kształcenia należy radykalnie ograniczyć, to – w odróżnieniu od Standardowych zasad… – uznaje się konieczność trwałej segregacji edukacyjnej części dzieci. Z tego powodu dokumenty z Salamanki można uznać za bardziej zachowawcze. Sankcjonują one tezę, w myśl której integracja jest podzielna (por. Hinz, 1990), co przy braku jasnych kryteriów demarkacji otwiera furtkę do utrzymania kształcenia segregacyjnego w rozmiarach, które nie odpowiadają intencjom jej twórców.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!