Wewnątrz orientacji apriorycznych można wyróżnić dwa kierunki

Pierwszy z nich moglibyśmy nazwać formalnym. W tym kierunku prawomocność decyzji oceniana jest ze względu na ich zgodność normatywną z zewnętrznymi wobec systemu decyzyjnego zasadami. Tak rozumiana legitymizacja nie musi się oczywiście pokrywać z faktyczną akceptacją dla decyzji ze strony osób, których ona dotyczy i które mogą odebrać ją podejmującym prerogatywy decyzyjne. Kwestia faktycznych możliwości i środków oddziaływania, jakie posiadają osoby bądź grupy, względem których decyzje są uzasadniane, nie ma znaczenia dla naszych rozważań i dlatego została w tym miejscu pominięta. Tam, gdzie kończą się zdolności wyjaśniające kierunku formalnego rozpoczyna się pole eksploracji podejścia pragmatycznego. Jego centralnym problemem jest badanie, w jakich warunkach zainteresowane podmioty skłonne są uznać daną decyzję za uzasadnioną, co przejawia się w ich niskiej gotowości do jej kwestionowania. Tak rozumianą legitymizację J. Habermas określa jako zdolność systemu do utrzymania wystarczającego poziomu lojalności mas. Większość badaczy uznaje, że legitymizacja rzeczywista zależy przede wszystkim od skuteczności stosowanych socjotechnik, czyli szeroko rozumianych sposobów manipulowania opinią publiczną, w mniejszym zaś stopniu od zasadności samych decyzji. Za przeciwstawną podejściom apriorycznym Luhmann uznaje koncepcję, którą określa on mianem samolegitymizacji. Została ona stworzona na gruncie teorii systemów samoodnoszących. Zdaniem Luhmanna takie systemy są zdolne do usprawiedliwiania samych siebie nie przez wykazanie własnej zgodności z transcendentalnymi wartościami czy zasadami lub przez manipulowanie opinią zewnętrznych obserwatorów, lecz przez działanie.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!