Ważną cechą wielu badań wykorzystujących podejście typologiczne:

Jest to, że nie koncentrują się one na wartościowaniu badanych praktyk edukacyjnych, lecz próbują szukać zmiennych istotnych dla kształcenia niesegregacyjnego oraz mechanizmów, które tłumaczyłyby powiązania między nimi. Chociaż założenia, które wybory te uzasadniają, nie są przeważnie systematycznie wyłożone, to wyraźna jest intencja badawcza, aby budować względnie koherentne obrazy badanej rzeczywistości. Autorzy tych badań podzielają pogląd, że wspólne nauczanie zdrowych i niepełnosprawnych posiada wyraźnie różniące się od siebie wzory, a ich opisanie, odkrycie ich przyczyn i (lub) następstw jest zadaniem pedagogiki porównawczej. Zaletą typologicznych podejść do kształcenia niesegregacyjnego jest także to, że koncentrują się one z reguły na problemach pedagogicznych i próbują wyodrębnić warianty praktyki, odwołując się do typowo edukacyjnych czynników. Taki sposób postępowania pozytywnie wyróżnia się w pedagogice porównawczej, gdzie dominują badania, które za tertium comparationis przyjmują czynniki o charakterze ekonomicznym, politycznym i społecznym. Tymczasem oddalanie pedagogiki porównawczej od pedagogiki obniża wartość poznawczą wyników badań komparatystycznych.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!