Uczniowie ci stanowią ok. 2% populacji wszystkich uczniów

Liczne fakty, które wskazują na rozbieżność między postulatami zawartymi w międzynarodowych deklaracjach a rzeczywistością nie świadczą jednak o tym, że postulaty te są fikcją pozbawioną głębszego znaczenia. Ich znaczenie polega przede wszystkim na tym, że wyznaczają one kierunek rozwoju systemów kształcenia niepełnosprawnych. Przynajmniej w ostatnich dwóch dekadach żaden kraj nie prowadził polityki edukacyjnej, której celem byłoby rozwijanie segregacyjnych form kształcenia niepełnosprawnych. Wszelkie, podejmowane w tym okresie reformy zmierzają, w myśl deklaracji ich twórców, do upowszechniania rozwiązań niesegregacyjnych, co nie znaczy jednak, że zawsze dążą do gwałtownej likwidacji sektora szkół i klas specjalnych. Część krajów o rozbudowanym sektorze szkół specjalnych, np. Belgia, Francja, Holandia i Niemcy, bardzo ostrożnie zmienia kierunek polityki edukacyjnej względem niepełnosprawnych. Nie zawsze też trafnie dobierane są środki działania do zakładanych celów, co czasami przynosi skutki odwrotne do zakładanych. Taka sytuacja miała miejsce w Holandii i Niemczech w pierwszej połowie lat 90. XX w., gdzie wystąpił nieplanowany wzrost odsetka dzieci kształconych w formach segregacyjnych (Vislie, 2003, s. 27). Jednak ogólne analizy trendów rozwojowych, przynajmniej w krajach wysoko rozwiniętych, dowodzą, że następuje stopniowy spadek segregacyjności kształcenia niepełnosprawnych. Integracja zatem jest nie tylko trwale deklarowanym celem, ale i w coraz większym stopniu staje się faktem.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!