Typologiczne ujęcie prowadzi do zasad ortodydaktyki

Zasada indywidualizacji oddziaływań jest realizowana raczej dzięki różnicowaniu oddziaływań względem grup osób dotkniętych poszczególnymi rodzajami niepełnosprawności, niż różnicowaniu oddziaływań względem poszczególnych jednostek. Dowodem tego jest z jednej strony istnienie typów szkół specjalnych, które wykorzystują specyficzne dla nich rozwiązania metodyczne, z drugiej zaś, dość niski poziom indywidualizacji oddziaływań w poszczególnych klasach szkolnych. Organizacja nauczania w szkołach specjalnych nie zrywa zatem radykalnie ze – znaną ze szkolnictwa ogólnodostępnego – praktyką frontalności, pojmowanej jako nauczanie klasy szkolnej w danym czasie tych samych treści za pomocą tych samych metod, z tym, że frontalność ta praktykowana jest w odniesieniu do grupy homogenicznej ze względu na rodzaj niepełnosprawności. Ugruntowane w pedagogice specjalnej przekonania na temat istoty niepełnosprawności oraz optymalnych celów i metod kształcenia tej grupy osób zostały przez pedagogów specjalnych przeniesione na grunt problematyki kształcenia integracyjnego. Efektem tej transmisji jest specyficzny model kształcenia niesegregacyjnego oraz sposób jego upowszechnienia.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
© Wszelkie prawa zastrzeżone
error: Content is protected !!