Trzecia wykładnia pojęcia inkluzja

Jej zwolennicy uważają, że błędem strategii integracyjnej było zbyt silne dążenie do rozbudowy specjalnej pedagogicznej infrastruktury na terenie szkół ogólnodostępnych. W krajach, które intensywnie wdrażały tę strategię bardzo wielu uczniów korzysta ze specjalnej pomocy niepotrzebnie, a nawet ze szkodą dla siebie. Droga do upowszechnienia wysokiej jakości niesegregacyjnego kształcenia wiedzie tymczasem przez taką reformę szkół ogólnodostępnych, w wyniku której wszyscy lub prawie wszyscy uczniowie będą znajdowali odpowiednie warunki do uczenia się w normalnej klasie szkolnej, pracującej pod kierunkiem jednego nauczyciela. Pomoc specjalna powinna być kierowana w pierwszym rzędzie do klasowego nauczyciela, w formie szkoleń i doradztwa, a zatem powinna mieć charakter pośredni. Zaangażowanie pedagogów specjalnych w bezpośrednią pracę z dziećmi niepełnosprawnymi ma służyć przede wszystkim realizacji specyficznych zadań edukacyjnych i terapeutycznych, których nie sposób zrealizować w standardowych warunkach normalnej klasy szkolnej. Znaczeniowo bliski tak rozumianej inkluzji, jeśli z nią nie tożsamy, jest termin asymilacja. Używany był on początkowo przede wszystkim w Europie. Zdaniem Cor J. Meijera, S. J. Pijla, S. Hegarta, edukacja asymilacyjna oznacza system kształcenia, który uwzględnia ogromne zróżnicowanie dzieci i dostosowuje szkoły do tego zróżnicowania.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!