Strategie takie mogą zatem prowadzić do paradoksu

Polega na tym, że końcowe rezultaty reformy są odwrotne do zakładanych celów, gdyż rośnie poziom segregacyjności systemu kształcenia. Jednocześnie strategia zwiększania zasobów minimalizuje prawdopodobieństwo sytuacji, w której uczniowie zostają pozbawieni pomocy im niezbędnej. Z kolei reformy oparte przede wszystkim na presji na wykorzystanie zasobów, które pozostają w dyspozycji szkół ogólnodostępnych, skutkują spadkiem segregacyjności edukacji niepełnosprawnych. Towarzyszy im jednak niebezpieczeństwo polegające na tym, że część uczniów nie osiągnie wystarczających efektów edukacyjnych, możliwych do uzyskania przy użyciu specjalnej pomocy. W świetle teorii M. Fullana można sformułować hipotezę na temat uwarunkowań efektywności reform prointegracyjnych. Hipoteza trzecia: Niską efektywność w zakresie zmniejszania poziomu segregacyjności niepełnosprawnych mają te reformy, w których ogólnodostępne szkoły uzyskują znaczną autonomię w zakresie orzekania o specjalnych potrzebach edukacyjnych uczniów oraz swobodny dostęp do specjalnych pedagogicznych zasobów dla nich.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
© Wszelkie prawa zastrzeżone
error: Content is protected !!