Strategie reform edukacyjnych

Bariery na drodze do nadania lepszego kształtu systemowi edukacji niepełnosprawnych nie wynikają jedynie z sygnalizowanych powyżej sprzeczności ontologicznych, ale z logiki reform i zmian oświatowych. Efektywność zmiany zależy przy tym, jak wykazał Michael Fullan, zarówno od przestrzegania w procesie jej planowania i implementacji ogólnych prawidłowości rządzących zmianą, jak i specyficznego charakteru rzeczywistości podlegającej zmianie. Te dwa aspekty problemu zmiany są przy tym wielorako wzajemnie powiązane. Prowadząc analizy różnych reform oświatowych, Michael Fullan wyodrębnił dwa krytyczne aspekty strategii reformy. Przyczyną porażek wielu przedsięwzięć reformatorskich jest niedocenianie siły oporu, jaki stawiają nauczyciele, którym przychodzi wcielać w życie zmiany. Etos nauczycielski jest konserwatywny, stąd też charakterystyczna jest tendencja do zmiany tak małej, jak to jest tylko możliwe. Opór wobec zmian jest czynnikiem ograniczającym skuteczność reform prowadzonych na podstawie strategii intensyfikacji, która jest wersją zarządzania za pomocą celów. W myśl tej strategii narzucone nauczycielom standardy wyników powinni oni osiągać przez zwiększenie wysiłku wkładanego w pracę oraz lepsze wykorzystanie istniejących zasobów. Porażki mogą ponosić jednak i te reformy, których strategie oparte są na wsparciu i powiększaniu zasobów, pozostających w dyspozycji nauczycieli. W tym bowiem wypadku istnieje niebezpieczeństwo marnotrawienia zasobów, czyli wykorzystania ich niezgodnie z celami reformy.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!