Stosunek pedagogiki specjalnej do niesegregacyjnego kształcenia

Z jednej bowiem strony, kształcenie uczniów niepełnosprawnych ma za ostateczny cel przygotowanie ich do aktywnego udziału w życiu społecznym, a zatem do funkcjonowania w warunkach integracyjnych. Cel ten sprzyja nastawieniu niesegregacyjnemu. Z drugiej zaś strony, pedagogika specjalna jest teorią i praktyką kształcenia szczególnej grupy uczniów w szczególny sposób. To z kolei implikuje nastawienie segregacyjne. Rezultatem tych sprzecznych tendencji jest koncepcja warunkowości niesegregacyjnego kształcenia. Pedagogika specjalna zatem dostrzega potrzebę kształcenia uczniów niepełnosprawnych w szkołach normalnych, podkreślając zarazem, że rozwiązanie takie nie jest właściwe dla wszystkich uczniów i nie może być stosowane w każdych warunkach. W sferze warunków szczególnie silny nacisk kładzie się na zapewnienie uczniom niepełnosprawnych szerokiej pomocy specjalistycznej w procesie uczenia się oraz pedagogicznej terapii. Pedagodzy specjalni zwracają także uwagę na zagrożenia obrazu ,Ja” osób niepełnosprawnych i ich tożsamości, które płyną z niesegregacyjnego kształcenia. Niesegregacyjne kształcenie nie znajduje swojego żarliwego promotora w pedagogice specjalnej, ale i nie może się bez niej obyć. Specjalne pedagogiczne myślenie wskazuje ograniczenia niesegregacyjnego kształcenia, zarówno te, które płyną z logiki rzeczywistości, jak i te, które mają raczej czasowy, usuwalny charakter.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!