Standardowe zasady…

Wskazują na nowe źródła stanowienia celów działań instytucji społecznych wobec niepełnosprawnych i ustanawiają nowy sposób legitymizacji tychże działań. Jest znamienne, że cele te nie są wywodzone ze szczególnych cech osób niepełnosprawnych i ich specjalnych potrzeb, jak to zwykli praktykować pedagodzy specjalni, lecz z kategorii ogólniejszej, która wznosi się ponad wszelki partykularyzm. Człowiek niepełnosprawny, jak podkreślają twórcy tego dokumentu, jest w pierwszym rzędzie obywatelem. Pojęcie obywatel oznacza „równy wśród równych”. Równość ta przejawia się w możliwości uczestniczenia w życiu wspólnoty przez korzystanie z obywatelskich praw i obowiązków. Na gruncie współczesnej filozofii prawa akcentuje się podwójną funkcję praw obywatelskich. Poza tym, że chronią one jednostki przed przemocą ze strony państwa, ich aktualizacja jest warunkiem urzeczywistnienia demokratycznego porządku. Dbałość o realizację praw obywatelskich wszystkich leży zatem zarówno w interesie wspólnoty, jak i poszczególnych jednostek. Ten sposób argumentacji jest w ostatnich latach tak często podejmowany przez autorów zajmujących się problematyką kształcenia niepełnosprawnych, że można zauważyć wyraźną tendencję do dominacji rozpraw etycznych i prawnych w dyskusji.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
© Wszelkie prawa zastrzeżone
error: Content is protected !!