Sprzeczności edukacji specjalnej

Wykład metateoretycznych założeń niniejszej pracy uzupełnia prezentacja podstawowych przesłanek teoretycznych i wynikających z nich hipotez. Ponieważ większość spośród nich będzie przedmiotem pogłębionych analiz w kolejnych partiach pracy, w tym miejscu zostały one tylko zarysowane. Edukacja specjalna jest uwikłana w aporię, czyli sprzeczność, której nie da się przezwyciężyć. Sprzeczność ta była jednak skutecznie maskowana aż do czasu, gdy integracyjne kształcenie przestało być „niewinnym pomysłem” pojedynczych pedagogów, do których notabene należała także Maria Grzegorzewska, a stało się wpływową ideą społeczną i edukacyjną. Integracja jednak nie jest źródłem tej sprzeczności, a tym bardziej sposobem jej przezwyciężenia. Jest co najwyżej soczewką, w której ona się skupia. Za pośredni dowód prawdziwości powyższej tezy może służyć tzw. druga wykładnia zasady normalizacji, której sformułowanie zawdzięczamy Wolfowi Wolfensbergerowi (1972). Powstała ona na gruncie, wyraźnie odrębnej od integracji i historycznie starszej, koncepcji normalizacji. Zasada odnosiła się ponadto – podobnie jak wcześniejsza, skandynawska wersja normalizacji – w głównej mierze do pozaszkolnej pedagogiki specjalnej, czyli do obszaru rehabilitacji społecznej i opieki.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!