Sposoby porównywania poziomu segracyjności systemów kształcenia

W pierwszym przypadku źródłem słabości jest to, że poszczególne kraje definiują populację uczniów niepełnosprawnych według odmiennych kryteriów, a w konsekwencji różna jest jej liczebność. Skala rozbieżności jest przy tym ogromna, gdyż we Włoszech za niepełnosprawnych uważany jest tylko 1% uczniów, a w Finlandii aż 17%. Pomijając w tym miejscu, skądinąd bardzo istotne dla pedagogiki, źródła i następstwa tych rozbieżności, trzeba stwierdzić, że definiowanie segracyjności systemów za pomocą odsetka uczniów niepełnosprawnych w szkołach specjalnych prowadzi do porównywania tego, co w istocie jest nieporównywalne. Z kolei słabość procedury OECD polega przede wszystkim na tym, że nie dostarcza ona żadnych informacji o liczbie dzieci niepełnosprawnych, które uczą się w systemie niesegregacyjnym. Próbą odpowiedzi na wady obu omawianych procedur badawczych jest typologia opracowana przez Edukacyjną Sieć Informacji we Wspólnocie Europejskiej (The Education Information Network in European Commu- 18 nity, EURIDICE) i używana w jej raportach. EURIDICE (2000) wyróżnia trzy typy systemów kształcenia niepełnosprawnych. Typy te zostały wyodrębnione w wyniku skrzyżowania dwóch skategoryzowanych zmiennych: odsetka dzieci kształconych w szkolnictwie specjalnym oraz odsetka dzieci uznawanych za niepełnosprawne (posiadających specjalne potrzeby edukacyjne).

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!