Sposób podziału narodowych systemów kształcenia niepełnosprawnyc

Ten sposób zyskał znaczną popularność i jest używany przez wielu badaczy. Typologia EURIDICE, chociaż posiada większe walory poznawcze niż jednowymiarowe sposoby porównywania, także nie jest wolna od słabości. Przede wszystkim EURIDICE popełnia istotne błędy rzeczowe, kwalifikując poszczególne systemy kształcenia niepełnosprawnych do określonych typów. Przykładowo, do typu jednosystemowego zaliczono Norwegię i Portugalię, chociaż żaden z tych krajów nie spełnia drugiego kryterium, gdyż oba posiadają ponad 2% uczniów uznawanych za niepełnosprawnych. Kraje o wysokim odsetku uczniów niepełnosprawnych i niskim wskaźniku segregacyjności nie mieszczą się w żadnym spośród zaproponowanych typów, co znaczy, że typologia ta nie jest wyczerpująca. Mankament ten można by łatwo usunąć, rozbudowując typologię EURIDICE i dokonując prawidłowego rozmieszczenia krajów. Zabieg taki nie wystarczy jednak, aby typologię uznać za w pełni trafne narzędzie podziału systemów kształcenia niepełnosprawnych ze względu na ich segregacyjność. W pedagogice specjalnej bowiem uznaje się – nie bezzasadnie – że samo pozostawianie uczniów niepełnosprawnych w szkołach ogólnodostępnych nie świadczy jeszcze o jakości systemu. Ważna jest także efektywność ich kształcenia.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
© Wszelkie prawa zastrzeżone
error: Content is protected !!