Specjalne potrzeby edukacyjne

Na przeciwległym biegunie do orientacji indywidualistyczno-materialistycznej lokuje się podejście ideologiczno-społeczne, przez M. Priestleya zwane także konstruktywistycznym. W myśl tej orientacji niepełnosprawność nie daje się zdefiniować jako cecha jednostki, lecz jako relacja między jednostką a wymogami jej otoczenia. Do spopularyzowania tego podejścia na gruncie pedagogiki specjalnej przyczynił się przede wszystkim Raport Komitetu pod przewodnictwem Mary Womock, przygotowany dla brytyjskiego rządu w 1978 r. W raporcie zwrócono uwagę na to, że część dzieci posiada wyraźne uszkodzenia organiczne, które nie zaburzają funkcji istotnych z punktu widzenia uczenia się. W konsekwencji kształcą się one w typowych warunkach, jakie oferuje system szkolnictwa ogólnodostępnego i osiągają przewidywane cele programowe lub też kształcenie takie jest zasadniczo możliwe. Przykładowo, część dzieci z niepełnosprawnością ruchową mo-
że mieć drogę edukacyjną analogiczną jak ich zdrowi rówieśnicy, gdy usunie się bariery architektoniczne. Zarazem autorzy raportu zaakcentowali istnienie licznej grupy uczniów, którzy mimo braku wyraźnych uszkodzeń organicznych nie są w stanie osiągać celów programowych szkoły ogólnodostępnej. Od stawianych przez szkołę oczekiwań może przy tym odbiegać zarówno poziom ich wiedzy, jak i zachowania społeczno-moralne.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!