Sformułowanie „w odniesieniu do niepełnosprawnych”

Druga wykładnia zasady normalizacji zaczyna się od sformułowania „w odniesieniu do niepełnosprawnych”, co implikuje tezę, że niepełnosprawni są wyraźnie wyodrębniającą się grupą ze względu na swoje specyficzne cechy. Stanowisko takie moglibyśmy nazwać nominalistycznym. Jego konsekwencją jest traktowanie niepełnosprawnych jako grupy wymagającej specjalnego kształcenia, a pedagogiki specjalnej jako dyscypliny odrębnej od pedagogiki ogólnej. Jest to jednak stanowisko błędne. Wśród pedagogów, zarówno specjalnych, jak i ogólnych nie budzi żadnych kontrowersji twierdzenie, że pedagogika specjalna jest częścią pedagogiki ogólnej. Różnorodne za to są interpretacje tego twierdzenia, a ich pełen repertuar nie został jeszcze sformułowany. W rozumieniu H. Bacha (1999) pedagogika specjalna jest częścią pedagogiki ogólnej, której dopełnieniem z kolei jest pedagogika regularna (Regelpadagogik).

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!