Rozwój szkolnictwa dla dzieci z nieznacznymi dysfunkcjami intelektualnymi

Najbardziej wyraźnym, wręcz modelowym dowodem na prawdziwość tezy, że edukacja niepełnosprawnych jest elementem funkcjonowania publicznego systemu szkolnego, jest rozwój szkolnictwa dla dzieci z nieznacznymi dysfunkcjami intelektualnymi, które we współczesnej pedagogice specjalnej określa się jako lekkie upośledzenie umysłowe lub trudności w uczeniu się. Jak powszechnie wiadomo, pierwsze sposoby diagnozowania tych typów niepełnosprawności, w postaci testów inteligencji powstały właśnie jako wynik niepowodzeń w realizacji obowiązku szkolnego przez pewne grupy uczniów. Zanim zatem powstały psychologiczne pojęcia lekkiego upośledzenia umysłowego i trudności w uczeniu się, wyodrębniła się kategoria uczniów nieradzących sobie z wymaganiami szkoły powszechnej. Wraz z upowszechnianiem się obowiązku szkolnego zaczęto tworzyć dla tej grupy klasy i szkoły specjalne. Placówki te w pierwszym rzędzie odciążały szkoły masowe z obowiązku, któremu nie były one w stanie podołać. Świadczy o tym nawet ich niemiecka nazwa – Hilfschu- len, czyli szkoły pomocnicze. Temu, że funkcją szkół pomocniczych było przede wszystkim uwolnienie szkół powszechnych z obowiązku, któremu nie były one w stanie podołać już w 1864 r. dał wyraz Heinrich Ernst Stotzner, który tak uzasadniał decyzję o ich powołaniu do życia: „Szkoła ludowa ma inne zadanie, niż zajmowanie się upośledzonymi umysłowo. O ile więcej by mogła ona osiągnąć, gdyby uwolniono ją od tej troski”.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!