Przegląd stanu badań porównawczej pedagogiki specjalnej

Badania te rozwijają się w ostatnich dwóch dekadach bardzo dynamicznie. Powodem tego ożywienia, a zarazem głównym przedmiotem zainteresowania badawczego jest, zyskujące na znaczeniu, kształcenie niesegregacyjne. Gros badań, zwłaszcza z lat 80. XX w., koncentrowało się na próbach rozstrzygnięcia, który sposób organizacji kształcenia niepełnosprawnych jest lepszy: niesegregacyjny czy segregacyjny. Z czasem jednak coraz wyraźniejsze staje się przekonanie, że odpowiedź na tak postawione pytanie nie jest możliwa. Niewątpliwym osiągnięciem poznawczym tego typu badań, choć z pewnością nie zamierzonym, jest ujawnienie etycznej ambi- walencji obu form kształcenia niepełnosprawnych, a zatem kształcenia specjalnego w ogóle. Pedagogika specjalna jednak, podobnie zresztą jak cała pedagogika, nie jest wystarczająco gotowa na częściową przynajmniej rehabilitację ambiwalencji. Stąd też badacze i odbiorcy ich wyników nie potrafili docenić znaczenia uzyskiwanych rezultatów. Zamiast uczynić niejednoznaczność, jej przyczyny i następstwa, a także źródła oporu pedagogiki specjalnej przeciwko niej punktem wyjścia dalszych, pogłębionych badań, pedagodzy specjalni podjęli próbę ucieczki w „wolne od wartościowania”, czysto opisowe studia. I one jednak nie przynoszą spodziewanych rezultatów. Zamiast klarownych odmian, czy typów kształcenia niepełnosprawnych ujawniają istotne fakty, których nie sposób umieścić w używanych ramach poznawczych.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!