Próbując określić pożądany zakres kształcenia integracyjnego

Ustalić granicę między tym, co możliwe, a tym, co konieczne, pedagodzy specjalni odwołują się zarówno do rodzajów niepełnosprawności, jak i zmiennych określających poziom funkcjonowania ucznia, które są względnie niezależne od typu niepełnosprawności. Użycie pierwszego kryterium wiedzie do sformułowania koncepcji ogólnej podatności integracyjnej. Pedagodzy specjalni są – ogólnie rzecz ujmując – zgodni co do tego, które rodzaje niepełnosprawności wyraźnie ograniczają możliwość udziału we wspólnym nauczaniu, które zaś predysponują do tej formy kształcenia. W szkolnictwie specjalnym powinni zatem pozostawać uczniowie upośledzeni umysłowo w stopniu umiarkowanym, znacznym i głębokim, z zaburzeniami złożonymi oraz chorzy psychicznie przejawiający zachowania agresywne. Literatura pedagogiczna obfituje w charakterystyki dzieci z tych grup, przytaczane na dowód niemożliwości ich nauczania w klasach ogólnodostępnych. Przykładowo, M. Byrnes zamieszcza następującą charakterystykę: Jake ma 17 lat. Jest dzieckiem autystycznym i opóźnionym w rozwoju. Ma poziom rozwoju 4-letniego dziecka. Czasami jest napastliwy w stosunku do innych. Dzieci często boją się jego nieprzewidywalnego zachowania”.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
© Wszelkie prawa zastrzeżone
error: Content is protected !!