Prawa człowieka jako źródło uniwersalizacji celów działań instytucji publicznych

Pod wpływem bardzo różnorodnych sił i czynników natury ekonomicznej, społecznej, prawnej i pedagogicznej, konsensus odnośnie filozoficznej koncepcji ludzi niepełnosprawnych i ich miejsca w życiu społecznym został złamany. To, co wcześniej stanowiło przedmiot milczącej raczej
zgody środowiska teoretyków i praktyków pedagogiki specjalnej, a także szerszych kręgów społecznych i samych osób niepełnosprawnych, stało się przedmiotem otwartej krytyki. Z krytyki tej wyrosła nowa koncepcja filozoficzna osób niepełnosprawnych oraz postulaty dotyczące celów, a w konsekwencji także sposobów, ich kształcenia i udzielania im pomocy. Charakterystyczną cechą nowej sytuacji jest przede wszystkim ożywienie zainteresowania ontologicznymi i aksjologicznymi aspektami niepełnosprawności, pojmowanej w głównej mierze jako zjawisko stricte społeczne. Nowa wizja miejsca osób niepełnosprawnych w społeczeństwie nie jest wynikiem ewolucji pedagogiki specjalnej, lecz rezultatem sięgnięcia po ignorowane wcześniej przez pedagogów specjalnych obszary myśli społecznej, przede wszystkim filozofię praw człowieka i teorie sprawiedliwości.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!