Praktyki te mają ze sobą silny związek

Stała obecność pedagogów specjalnych w klasach integracyjnych „zachęca nauczyciela do przekazywania trudnych uczniów ekspertom, którzy zdiagnozują, przepiszą odpowiednią «kurację» i zawsze zapewnią alternatywne usługi edukacyjne”. Dla pedagogiki specjalnej kształcenie niesegregacyjne jest w większym stopniu rozwiązaniem, które wymaga zapewnienia uczniom niepełnosprawnym tradycyjnych sposobów kształcenia i rehabilitacji, niż jakościowo nowym paradygmatem edukacji. Determinacja pedagogów specjalnych w transmitowaniu wypracowanych przez nich, jeszcze w fazie segregacji, rozwiązań metodycznych na grunt szkoły ogólnodostępnej przyczynia się w znacznej mierze do obrony standardów jakości kształcenia niepełnosprawnych w warunkach niesegregacyjnych. O tym, że niebezpieczeństwo obniżenia jakości kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnych w formach niesegregacyjnych jest realne przekonują – powszechnie znane – doświadczenia Włoch z końca lat 70. XX w. (szerzej: Galliani, 1982). Zarazem tworzenie na terenie szkół ogólnodostępnych sieci alternatywnych usług, adresowanych do uczniów niepełnosprawnych, sprawia nieuchronnie, że wspólne nauczanie staje się coraz mniej wspólne. Rozwiązanie tej sprzeczności nie jest możliwe bez rewizji fundamentalnych założeń pedagogiki specjalnej i przewartościowania jej metodycznego dorobku, ale nie jest oczywiście możliwe także bez udziału tej dyscypliny.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!