Praktyki kształcenia niepełnosprawnych we Włoszech

Bardziej zróżnicowany, co nie znaczy, posiadający wysoką wartość heurystyczną, obraz praktyki kształcenia niepełnosprawnych we Włoszech wyłania się z pracy Aloisa Biirliego (1987), powstałej także w wyniku podróży pedagogicznej. Autor ten traktuje badania komparatystyczne jako drogę poszukiwania idealnych rozwiązań praktycznych, poszerza jednak spektrum kryteriów oceny rzeczywistości edukacyjnej. Już sam tytuł rozdziału poświęconego edukacji we Włoszech świadczy o tym, że A. Biirli koncentruje się na tym, czy włoski system kształcenia niesegregacyjnego może być wzorem dla innych krajów. Odrzuca on tę tezę, dowodząc, że szybkiemu rozwojowi ilościowemu wspólnego nauczania zdrowych i niepełnosprawnych we Włoszech nie zawsze towarzyszyła wystarczająca jakość. Nie dyskredytuje to jednak, w jego mniemaniu, możliwości i celowości objęcia kształceniem niesegregacyjnym większości uczniów niepełnosprawnych. Jest to jednak możliwe dopiero po zapewnieniu odpowiednich warunków kształcenia.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!