Podział systemów kształcenia niesegregacyjnego

Uogólniając omawiane przykłady, należy stwierdzić, że próba podziału systemów kształcenia niesegregacyjnego, wykorzystująca typologię dwóch zmiennych ilościowych w niewystarczającym stopniu ujawnia jakościowe 20 zróżnicowanie edukacji niepełnosprawnych. Dzieje się tak dlatego, że na jakość tę składają się także inne czynniki, które nie są skorelowane z kontrolowanymi zmiennymi. Nie zamyka to oczywiście możliwości budowania w przyszłości lepszych typologii lub klasyfikacji opartych na wskaźnikach ilościowych. Powinny mieć one przy tym charakter wielowymiarowy. Nadzieje budzą powstające – choć tylko dla krajów wysoko rozwiniętych – obszerne bazy danych statystycznych na temat sytuacji społecznej i edukacyjnej niepełnosprawnych (por. Europäische Gemeinschaften, 1995; OECD, 2000), z jednej strony oraz rozwój metodologii tworzenia wielowymiarowych klasyfikacji narodowych systemów edukacji, z drugiej strony (por. Wolhuter, 1997). Dotychczas jednak pedagodzy zajmujący się porównaniami systemów kształcenia niepełnosprawnych z możliwości tej nie korzystają.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!