Partykularyzm jako źródło tradycyjnych rozwiązań pedagogicznych

Pedagogika specjalna koncentrowała się zatem, a dzieje się tak w znacznej mierze także i dzisiaj, przede wszystkim na dokładniejszym poznaniu edukacyjnych konsekwencji niepełnosprawności oraz doskonaleniu metod kształcenia i pedagogicznej terapii osób niepełnosprawnych. Nie znaczy to oczywiście, że opisywane działania podejmowano w aksjologicznej 44 próżni. Znaczy to jednak, że pedagogika specjalna rozwijała się w klimacie ontologicznej i etycznej harmonii, gdzie filozoficzne koncepcje człowieka niepełnosprawnego i jego miejsca w społeczeństwie nie stanowiły przedmiotu sporu, a w konsekwencji nie poświęcano im znaczącej uwagi w dyskusjach.
Osoby niepełnosprawne postrzegano przede wszystkim jako jednostki o ograniczonej zdolności do kierowania sobą i samorealizacji, a zatem wymagające głównie protekcjonistycznej opieki, czy – jak mówi Harlan Lane – paternalistycznego traktowania. w tym podejściu było oczywiście miejsce na dostrzeganie osobowego charakteru niepełnosprawnych, czemu M. Grzegorzewska dała wyraz w pięknym i znanym haśle „Nie ma kaleki – jest człowiek”.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!