This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

Trening umysłu a ciała

Czymś naturalnym jest fakt, że wielu z nas regularnie chodzi na siłownię, nawet jeśli my sami tego nie robimy. Nasze ciało się tam rozwija, dając nam rozmaite benefity w postaci zdrowia, zwiększonej siły i ładnie wyglądającej klatki piersiowej. To tak naprawdę tylko przykłady, gdyż spokojnie można dorzucić wiele innych plusów, jak choćby lepsze samopoczucie po ciężkim treningu. Dlaczego jednak tak mało popularny jest trening umysłu?

Częściowo na pewno dlatego, że nie daje tak widocznych efektów. Choć siłownia również wymaga czasu i samozaparcia, nasze ciało odzwierciedla trud, jaki włożyliśmy w jego zdobycie – przynajmniej mniej więcej. W przypadku naszej głowy sytuacja wygląda inaczej – możemy dostrzec jedynie efekty, jakie zostaną osiągnięte dzięki naszemu myśleniu – nic poza tym. Ludzie to wzrokowcy, a dodatkowo możliwość zobaczenia efektu naszej pracy w lustrze jest czymś, co dodatkowo motywuje do działania, a motywacja jest przecież niezwykle potrzebna przy tak długich czynnościach.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Trening umysłu

Aby nasz mózg prawidłowo funkcjonował i rozwijał się, musimy zadbać o odpowiedni trening umysłu. Jeżeli nie będziemy codziennie, przynajmniej przez piętnaście minut trenować naszego mózgu, z czasem zaczniemy mieć problemy z najprostszymi czynnościami, które mogą polegać na przykład na zapamiętaniu kilku kolejnych czynności. W takim treningiem umysłowym może być chociażby wymyślanie kolejnych tekstów na strony internetowe. Nie dość że będziemy rozwijać swój mózg, to dodatkowo możemy na tym zarobić. Niewiele osób wie, niektóre gry planszowe bardzo dobrze rozwijają naszą pamięć i na przykład planowanie w czasie. Taką grą niewątpliwie są szachy. Aby móc w nie zagrać trzeba nauczyć się bardzo skomplikowanych zasad. Niemniej jednak wygrywanie z przeciwnikiem w szachy da nam bardzo dużo satysfakcji. Dla naszego mózgu będzie to doskonałe ćwiczenie, które pozwoli na jego wieloaspektowy rozwój. Szachy wymagają od nas planowania z wyprzedzeniem i przewidywania kolejnego ruchu, celem opracowania własnych ruchów. 

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Pedagogiczna koncepcja niepełnosprawności Heinza Bacha

W obrębie pedagogiki specjalnej wypracowano stanowiska o charakterze syntetyzującym, co prawda, mniej wpływowe, ale lepiej niż koncepcja WHO dostosowane do specyfiki obszaru szkolnego kształcenia niepełnosprawnych. Na szczególne uznanie zasługuje koncepcja Heinza Bacha. Centralnym elementem tej szkolno-systemowej koncepcji jest pojęcie zakłócenia (Beeinträchtigung). Bach definiuje zakłócenie jako niewystarczającą równowagę między indywidualnymi dyspozycjami jednostki, warunkami jej życia i działania oraz wymaganiami, stawianymi jej przez otoczenie. Tym sposobem bardzo wyraźnie różnicuje on nie tylko indywidualne i środowiskowe czynniki, składające się na genezę niepełnosprawności, ale także dokonuje ważnego rozróżnienia w obrębie czynników poza jednostkowych, zewnętrznych wobec podmiotu.  Zakłócenie – niewystarczająca równowaga między indywidualnymi dyspozycjami j jednostki, warunkami jej życia i działania oraz wymaganiami, stawianymi jej I przez otoczenie. Przez dyspozycje indywidualne należy rozumieć wszystkie, wzajemnie zależne indywidualne możliwości o charakterze somatycznym, emocjonalnym i poznawczym. Jeśli możliwości te odbiegają negatywnie od normy, to mogą być określone jako uszkodzenie (Schäden). Autor ten zwraca przy tym uwagę nie tyle na organiczny, co funkcjonalny charakter uszkodzeń. Podkreśla, że równie istotne, jak zaburzenia funkcji są niedostatki o charakterze treściowym (np. luki w wiadomościach, brak określonych doświadczeń, brak motywacji). Przykładowo, pisze Bach, niedostateczne opanowanie przez dzieci imigrantów języka używanego w szkole może prowadzić do tak samo istotnych problemów komunikacyjnych, jak funkcjonalne zaburzenie mowy. Przez warunki życia i działania rozumie on „wszystkie materialne, biologiczne, kulturowe i społeczne okoliczności, w których żyje jednostka”. Sytuacje, w których warunki te negatywnie odbiegają od normy H. Bach proponuje nazywać pokrzywdzeniem.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Do pokrzywdzeń zalicza się m.in.

  • złe warunki mieszkaniowe,
  • konieczność pełnoetatowej pracy obojga rodziców,
  • szkodliwe dla zdrowia środowisko,
  • bariery architektoniczne,
  • ograniczone możliwości kształcenia się spowodowane brakiem instytucji edukacyjnych lub ich niską jakością.

e9835ad6e74f2a3b1ef9b87850cd2c87

Jak zauważa H. Bach, te formy pokrzywdzenia, które są wynikiem norm społecznych, decyzji politycznych lub regulacji prawnych można określić mianem warunków społecznych. Zarazem warunki te mają zmienny charakter i w znacznej mierze mogą być kształtowane przez celowe działania polityczne. Wymagania to wyartykułowane lub ukryte oczekiwania, z którymi konfrontowana jest jednostka. Poziom wymagań może być oczywiście dostosowany do możliwości jednostki, za niski lub też za wysoki. W ostatnim wypadku mamy do czynienia z przeciążeniem.
Ze względu na poziom nasilenia zakłócenia można podzielić na:

  • niepełnosprawności (.Behinderungen),
  • zaburzenia (Störungen),
  • zagrożenia (Gefärdigungen),

Poziomy nasilenia zakłóceń H. Bach definiuje przez przywołanie trzech kryteriów, rozległości, ciężkości i czasu trwania. W tym punkcie jednak koncepcja jego traci na klarowności. Z jednej strony autor odnosi te wymiary do samego zakłócenia, z drugiej zaś do składających się na nie komponentów. Pisze zatem przykładowo, że „przez niepełnosprawność należy rozumieć te zakłócenia, które mają charakter rozległy, ciężki i długotrwały”. Charakteryzując jednak rozległość, ciężkość i długotrwałość, Bach opisuje nie tyle relację między indywidualnymi dyspozycjami jednostki, warunkami jej życia i działania oraz wymaganiami stawianymi jej przez otoczenie, co rozbieżność między każdym z tych czynników a normą, zdefiniowaną jako stan najczęściej występujący w danej kulturze. Szczególnie wyraźne jest to w przypadku definiowania ciężkości zakłóceń. W tym wypadku pisze: „ciężkie oznacza silnie odbiegające od przeciętnych okoliczności porównywalnej grupy (np. prawie niezrozumiała mowa, ekstremalnie złe warunki życia)”.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
error: Content is protected !!