Optymalny poziom segregacyjności

Idealny stan systemu szkolnego polega na tym, że uzyskuje się maksymalne efekty kształcenia przy użyciu minimalnych środków specjalnych, niezbędnych do ich osiągnięcia. Stan ten można by określić mianem optymalnego poziomu segregacyjności. Jest to jednak konstrukt abstrakcyjny, którego miar nie sposób wyznaczyć empirycznie. Zwiększanie zakresu specjalnej pomocy, czy to przez objęcie nią szerszej grupy uczniów, czy też zintensyfikowanie pomocy dla danej grupy uczniów oznacza, że system zmierza w kierunku większej segregacyjności. Z kolei każde zmniejszenie zakresu specjalnej pomocy może pociągać za sobą obniżenie efektów kształcenia, a tym samym ograniczenie szans części uczniów na społeczną adaptację. Próbując przybliżyć się do optymalnego stanu, systemy szkolne muszą manipulować zakresem specjalnej pedagogicznej pomocy. Optymalny poziom segregacyjności – idealny stan systemu szkolnego polegający na I tym, że uzyskuje się maksymalne efekty kształcenia za pomocą minimalnych środków specjalnych, niezbędnych do ich osiągnięcia. Przedstawione założenia teoretyczne upoważniają do sformułowania dwóch hipotez, które wyznaczają tok analiz niniejszej pracy: Hipoteza pierwsza: Sposoby radzenia sobie przez systemy szkolne z aporią, która polega na tym, że specjalne pedagogiczne środki mają ambiwalentne konsekwencje dla przygotowania uczniów do życia, a także jakości samych systemów szkolnych, wyznaczają różne typy systemów kształcenia niepełnosprawnych. Hipoteza druga: Chociaż reformy edukacji specjalnej prowadzone są pod wspólnym hasłem upowszechniania niesegregacyjnego kształcenia, to nie wiodą one do wzajemnego upodobnienia systemów.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
© Wszelkie prawa zastrzeżone
error: Content is protected !!