Ontologiczne źródła zróżnicowania systemów kształcenia osób niepełnosprawnych

Kierując się dyrektywą sformułowaną przez Władysława Dykcika, przyjęto, że kształcenie specjalne stanowi integralny element publicznego systemu edukacji. Poznawcze i praktyczne traktowanie kształcenia specjalnego jako autonomicznego elementu systemu edukacji byłoby zasadne tylko wtedy, gdyby niepełnosprawność była szczególną cechą jednostki, o specyficznych i wyraźnych konsekwencjach wychowawczych. W takiej sytuacji byłoby zasadne teoretyczne i prakseologiczne wydzielenie edukacji tych osób z ogólnego systemu kształcenia, co oznaczałoby nadanie jej specyficznych celów i kryteriów oceny jakości oraz odrębnych rozwiązań organizacyjnych i metodycznych. Pojęcie niepełnosprawności warunków tych jednak nie spełnia, gdyż niepełnosprawność jest rezultatem szczególnej relacji między jednostką a wymaganiami stawianymi jej przez środowisko społeczne. Niepełnosprawność jest zatem zjawiskiem stricte strukturalistycznym, nie zaś substancjonalnym. Nie przeczy to istnieniu jednostkowych – substan- cjonalnych właśnie – organicznych uszkodzeń, które stanowią niezmiernie istotny, ale nie jedyny i nie konieczny, czynnik warunkujący niepełnosprawność. Relacyjny charakter niepełnosprawności sprawia, że system szkolny nie jest w stanie z góry określić, ile i które dzieci są niepełnosprawne. Liczebność populacji uczniów niepełnosprawnych jest zmienna w granicach, w jakich zmianie mogą ulegać czynniki warunkujące niepełnosprawność.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!