Nie ma dzisiaj alternatywy dla niesegregacyjnego kształcenia

Niesegregacyjne kształcenie zostało uznane za warunek godnego życia niepełnosprawnych i ważny element wizji organizacji życia społecznego, którą pragniemy budować lub – jak pisze Roman Ossowski za „fragment światowego porządku politycznego”. Nie znaczy to oczywiście, że wizja ta została urzeczywistniona a nawet, że jest bliska urzeczywistnieniu. Sytuacja życiowa i edukacyjna wielu osób niepełnosprawnych na świecie jest nadal bardzo trudna. Liczne raporty stale dowodzą, że dyskryminacja niepełnosprawnych w sferze edukacji, zatrudnienia, warunków mieszkaniowych, a nawet praktyk kulturalnych i religijnych jest nadal zjawiskiem powszechnym (szerzej np. Jones, 2000). Zarazem należy podkreślić, że jej przejawy spotykają się coraz częściej z wyraźnymi reakcjami sprzeciwu. Tylko tytułem egzem- plifikacji warto wspomnieć o protestach społecznych, jakie miały miejsce we Włoszech, gdy jeden z tamtejszych księży odmówił niepełnosprawnemu dziecku prawa przystąpienia do pierwszej komunii świętej. Wiele krajów świata, w tym liczni sygnatariusze Deklaracji z Salamanki, nie dysponuje odpowiednimi środkami, aby objąć większość niepełnosprawnych obywateli edukacją w formie niesegregacyjnej, a nawet segregacyjnej. Nawet w bogatych krajach Zachodniej Europy z niesegregacyjnych form kształcenia korzysta nadal tylko co czwarty niepełnosprawny uczeń w wieku obowiązku szkolnego.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!