Marginalizowanie niepełnosprawności

Marginalizowanie społeczno-kulturowego i politycznego kontekstu niepełnosprawności i edukacji niepełnosprawnych powodowało, że badania porównawcze traciły na znaczeniu. Dopiero uświadomienie sobie przez badaczy, że niektóre metody kształcenia niepełnosprawnych różnią się nie efektywnością w osiąganiu celów, lecz prowadzą do jakościowo odmiennych skutków otworzyło przestrzeń dla badań komparatystycznych. Najgłośniejszy przypadek wyjścia poza instrumentalny sposób uprawiania pedagogiki specjalnej miał miejsce już w XVIII w. na gruncie surdopedagogiki. W roku 1770 Charles Michel de l’Epée założył w Paryżu szkołę dla niesłyszących (wówczas nazywanych głuchoniemymi), w której używano języka migowego. Metodę tę nazwano z czasem francuską. Osiem lat później Samuel Heinicke zapoczątkował w Lipsku nauczanie dzieci niesłyszących porozumiewania się za pomocą mowy naturalnej, czyli artykulacji dźwięków, a metodę tę nazwano niemiecką.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!