Kształcenie niesegregacyjne w perspektywie etyczno-prawnej

Gavin i Susan Fairbaim zwracają uwagę, że osoby zaangażowane w nauczanie dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych rzadko dostrzegają, że ich działalność może być przedmiotem dylematów etycznych. „Prawdopodobnie uważają one – piszą przywoływani autorzy – iż sposób nauczania dzieci niepełnosprawnych jest kwestią czysto praktyczną”. Uwaga ta jest w znacznej mierze trafna. Przedstawia przy tym nie tylko ważny rys tożsamości zawodowej praktyków, ale i główną cechę naukowej pedagogiki specjalnej. Pedagogika specjalna bowiem uprawiana jest przede wszystkim jako nauka praktyczna, której głównym zadaniem jest wytwarzanie technologii kształcenia osób niepełnosprawnych. Dokonując analizy rozwoju tej dyscypliny, W. Dykcik stwierdza wszak, że „od początków zaistnienia była (ona) wiedzą praktyczną…”. Zdaniem tego autora, także dzisiaj „jednym z zasadniczych kryteriów wyboru orientacji naukowych pedagogów specjalnych jest pragmatyzm jako idea, postulat praktycznego sposobu myślenia i działania…”.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!