Kształcenie niesegregacyjne jako przedmiot badań porównawczych

Badania porównawcze kształcenia specjalnego, a w szczególności kształcenia niesegregacyjnego, nie mają długiej tradycji, w konsekwencji skromne są więc ich rezultaty. Powstawały co prawda interesujące publikacje komparatystyczne z obszaru pedagogiki specjalnej już w XIX w. (np. Papłoński, 1879) i na początku XX w. (np. Karth, 1902), jednak przez lata pedagodzy specjalni zdawali się podzielać pogląd Karla Josefa Klauera i Wolfganga, że mają w końcu ważniejsze problemy niż badania porównawcze. Niski poziom zainteresowania międzynarodowymi i międzykulturowymi porównaniami kształcenia specjalnego w przeszłości można tłumaczyć specyfiką orientacji teoretycznej pedagogiki specjalnej. Dyscyplina ta bowiem kształtowała się i pozostawała przez długi czas pod wpływem medycyny, co znalazło zresztą odzwierciedlenie w jej historycznych nazwach, takich jak: Heilpadagogik (niemieckie), éducation curative (francuskie) czy Orthopadagogik (niderlandzkie). Z medycyny zapożyczono zarówno obraz człowieka, jak i cele jego kształcenia. Pedagogika specjalna zatem koncentrowała się przede wszystkim na diagnozie zaburzeń jednostki oraz poszukiwaniu pedagogicznych sposobów ich usunięcia (leczenia za pomocą pedagogicznych środków) bądź kompensowania, gdy przywrócenie stanu normalnego okazywało się niemożliwe.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!