Koncepcja Wolfensbergera

W myśl koncepcji Wolfensbergera w odniesieniu do niepełnosprawnych należy używać środków, które są możliwie zgodne z kulturowymi normami po to, aby rozwinąć lub zachować sposoby zachowania się i cechy jednostek, które w możliwie najwyższym stopniu odpowiadają normom kulturowym”. Zasada Wolfensbergera ujawnia podstawową sprzeczność pedagogiki specjalnej, która wiąże się ze stosowaniem środków specjalnych w procesie rehabilitacji. Z jednej strony, środki te są sposobem wyrównywania szans osób niepełnosprawnych, czyli służą zbliżaniu funkcjonowania jednostek do poziomu zgodnego z kulturową normą. Z drugiej zaś strony, mają one charakter stygmatyzujący, a niesione przez nie stygmaty obniżają szanse jednostek na społeczną adaptację. Pedagogika specjalna skazana jest zatem na balansowanie; musi poszukiwać punktu, w którym osiąga się maksymalny efekt rehabilitacji jednostki przy użyciu minimalnych środków specjalnych. Pedagogika specjalna powinna się samoograniczać. Zasada Wolfensbergera znajduje odniesienie także do pedagogiki szkolnej. Jednak jej wykorzystanie do analizy szkolnych systemów kształcenia niepełnosprawnych, co jest przedmiotem niniejszej pracy, możliwe jest dopiero po wprowadzeniu istotnej korekty.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!