Indywidualistyczno-materialistyczne rozumienie niepełnosprawności

W początkowym okresie rozwoju swojej dyscypliny pedagodzy specjalni nie posługiwali się pojęciem niepełnosprawności. Pedagogika specjalna powstała bowiem jako obszar praktyki i wyłaniającej się z refleksji nad nią teorii kształcenia osób z wybranymi rodzajami niepełnosprawności (uszkodzeń). W roku 1760 Abbé l’Épée założył w Paryżu pierwszą szkołę dla głuchych. Czternaście lat później w tym samym mieście Haüy utworzył szkołę dla niewidomych. Wraz z założeniem przez Samuela Heinickena w 1778 r. szkoły dla głuchych w Lipsku, powstał pierwszy na gruncie pedagogiki specjalnej spór teoretyczny. Dotyczył on jednak metody i celów kształcenia głuchych, nie zaś zakresu populacji. Nieco później niż kształcenie dzieci z uszkodzeniami zmysłów zaczęła rozwijać się pedagogiczna opieka nad upośledzonymi umysłowo. Godne podkreślenia są przy tym instytucjonalne, personalne i teoretyczne związki między tymi obszarami. Jean Marc Gaspard Itard, uznawany za jednego z prekursorów nowoczesnego kształcenia upośledzonych umysłowo, był zarazem lekarzem naczelnym w paryskim Instytucie dla Dzieci Głuchych wniósł znaczący wkład w rozwój surdopedagogiki. Mimo iż poszczególni badacze dysponowali wiedzą na temat różnego typu niepełnosprawności, dość długo nie podejmowano wysiłków na rzecz opracowania koncepcji pedagogiki specjalnej jako dyscypliny zajmującej się kształceniem niepełnosprawnych w ogóle. Jako pierwsi dokonali tego w 1861 r. Jan Daniel Georgens i Heinrich Marianus Deinhardt, wprowadzając – nieprzetłumaczalne na język polski – określenie heilpädagogischen Gesamtwissenschaft.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!