Granice niesegregacyjności tkwiące w organizacji procesu kształcenia

Specyfika specjalnego pedagogicznego podejścia do integracyjnego kształcenia ujawnia się nie tylko w określaniu zakresu, ale i metod wspólnego nauczania zdrowych i niepełnosprawnych. Na tej płaszczyźnie nieuniknione jest wystąpienie antynomii, dokąd pedagogika specjalna traktuje kształcenie niepełnosprawnych w szkole ogólnodostępnej jako swoje głównie zadanie, a zatem zakłada konieczność transmisji własnego dorobku teoretycznego i metodycznego na grunt szkoły ogólnodostępnej, odżegnując się zarazem od potrzeby rewizji swoich dotychczasowych założeń i przekonań. Charakterystyczny dla pedagogiki specjalnej sposób myślenia, zgodnie z którym istnieje szczególna grupa uczniów (niepełnosprawni), wymagających jakościowo odmiennych sposobów i treści nauczania, co implikuje potrzebę tworzenia odrębnej przestrzeni kształcenia w postaci szkół i klas specjalnych, jest ze swej istoty antyintegracyjny. Warto przy tym podkreślić, że potrzeba tworzenia segregacyjnych form kształcenia nie jest jądrem tego rozumowania, a jedynie jego logicznym zwieńczeniem. Dokąd nie zostaną poddane rewizji jego podstawy, kształcenie integracyjne musi jawić się przede wszystkim jako sytuacja, w której niepełnosprawni stają się uczniami szkoły, mimo że szkoła ta nie jest w stanie zapewnić im właściwych warunków kształcenia.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!