Deklaracja Madrycka

Zdecydowanie najbardziej radykalne poparcie dla niesegregacyjnego kształcenia zawiera Deklaracja Madrycka, przyjęta na Europejskim Kongresie na rzecz Osób Niepełnosprawnych, który odbył się 20-24 marca 2002 r. W dokumencie tym bowiem nie tylko wyrażono poparcie dla tej idei, ale i negatywnie oceniono praktykę kształcenia segregacyjnego. W punkcie „g” wizji ponad 600 uczestników Kongresu, a zatem szerokie forum osób zaangażowanych w problemy niepełnosprawnych, określiło segregację w edukacji, zatrudnieniu i innych sferach życia mianem „nagannych”. Tym sposobem przełamano, funkcjonujące w pedagogice specjalnej tabu, które długo nakazywało cenić dorobek szkolnictwa specjalnego nawet jego przeciwnikom. Dokonując zestawienia międzynarodowych deklaracji w sprawie kształcenia osób niepełnosprawnych, które zostały uchwalone w ostatnich latach, nie sposób pominąć problemu ich statusu. Jakie jest zatem znaczenie tych wypowiedzi dla teorii i praktyki edukacyjnej? Przede wszystkim deklaracje te, podobnie jak prawa człowieka  należy trakować jako społeczne fakty, jako część tej rzeczywistości społecznej, którą możemy nazwać edukacją i życiem niepełnosprawnych. Co więcej, miejsce deklaracji w tej rzeczywistości jest wyjątkowo znaczące. Powstały one bowiem w wyniku moralnych, społecznych i politycznych uzgodnień, które ludzie zawarli między sobą. Znamienne jest, że w tym samym okresie nie ukazały się żadne dokumenty o porównywalnym statusie, które postulowałyby inny kierunek rozwoju systemów kształcenia społecznej rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
error: Content is protected !!