Dane o efektach kształcenia

Dane te mogłyby mieć znaczenie dla rozstrzygania o tym, czy kształcenie niesegregacyjne lub segregacyjne jest moralnie słuszne, a zatem sprawiedliwe tylko w dwóch wypadkach. Po pierwsze, sytuacja taka miałaby miejsce wtedy, gdy dysponowalibyśmy dowodami na to, że którekolwiek z rozważanych rozwiązań przynosi wyższe korzyści uczniom niepełnosprawnym w każdej możliwej sferze i jest zarazem obojętne dla wywiązywania się szkoły ze swoich powinności względem pozostałych uczniów. Takich dowodów jednak nie ma. Po drugie, dane te byłyby znaczące wtedy, gdyby świadczyły o tym, że obecność uczniów niepełnosprawnych w klasie normalnej narusza prawa pozostałych do maksymalizacji osiągnięć. Wtedy bowiem można by zasadnie twierdzić, że szkoła ogranicza ich prawo do maksymalizacji korzyści, które mogą odnosić z edukacji. Co więcej, można by w tej sytuacji dowodzić, że dochodzi do naruszenia drugiej zasady sprawiedliwości J. Rawlsa, w myśl której „nierówności społeczne powinny być tak ułożone, by można się było rozsądnie spodziewać, że będzie to z korzyścią dla każdego”. Można się bowiem rozsądnie spodziewać, by użyć sformułowania Rawlsa, że wysokie 54 osiągnięcia szkolne większości uczniów sprzyjają rozwojowi społeczno-ekonomicznemu kraju, a zatem przyczyniają się do pomnażania dobra wspólnego, z którego korzystają także niepełnosprawni. Badania porównujące osiągnięcia szkolne uczniów sprawnych w klasach z niepełnosprawnymi i bez niepełnosprawnych nie wskazują jednak na występowanie różnic w wartości interesującej nas zmiennej. Obecność uczniów niepełnosprawnych w klasie nie obniża zatem osiągnięć ich sprawnych kolegów. Tezę tę potwierdzają także wyniki międzynarodowych badań umiejętności uczniów. Analizując rezultaty osiągane przez uczniów poszczególnych krajów, biorących udział w Programie Międzynarodowej Oceny Umiejętności Uczniów OECD/PISA (por. Białecki, Haman, b.r.w.), trudno doszukać się zależności między umiejętnościami uczniów a poziomem segregacyjności kształcenia niepełnosprawnych. Jest to zrozumiałe, gdyż efektywność kształcenia uwarunkowana jest bardzo wieloma czynnikami. Część pedagogów specjalnych zwraca jednak uwagę, że najlepsze rezultaty w badaniach OECD/PISA osiągnęła Finlandia, w której bardzo niewielu uczniów kształci się w szkołach i klasach specjalnych (np. Freymann, 2003). Przykład Finlandii bez wątpienia dowodzi, że segregowanie uczniów niepełnosprawnych nie jest konieczne dla efektywnego nauczania w szkole.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
© Wszelkie prawa zastrzeżone
error: Content is protected !!