Część autorów utożsamia inkluzję z całkowitą likwidacją kształcenia segregacyjnego

Podejmując rozpaczliwą próbę przynajmniej częściowego uporządkowania terminologii w pedagogice specjalnej, Michael Farrell proponuje nazywać tę sytuację mianem pełnego włączenia. Jak sygnalizowano wcześniej, niektórzy autorzy postulują, aby omówione pojęcia wykorzystywać jako tertium comparationis w międzynarodowych badaniach porównawczych. Pierwsze próby tego typu zostały już podjęte. Istnieją przy tym co najmniej dwa, z metodologicznego punktu widzenia różne sposoby wykorzystywania pojęć inkluzja, asymilacja i integracja w badaniach komparatystycznych. W pierwszym z nich wspomniane
pojęcia traktuje się jako nazwy odmian systemów kształcenia niepełnosprawnych i dąży się do dokonania odpowiedniej typologii systemów istniejących. Tę drogę wybrała Lise Vislie w dwóch swoich studiach. W obu posłużyła się ona trzecim spośród wyróżnionych powyżej sposobów rozumienia inkluzji. Analizując politykę edukacyjną wobec niepełnosprawnych w krajach zachodnich, L. Visile doszła do wniosku, że istnieją dwa fundamentalnie różne podejścia do problemu wspólnego nauczania. W wielu krajach kładzie się nacisk głównie na rozwijanie programów kształcenia specjalnego na terenie szkół ogólnodostępnych. Tę strategię można by określić mianem integracji. Z kolei w innych krajach dąży się przede wszystkim do zreformowania szkół ogólnodostępnych tak, aby szkoły te uwzględniały zróżnicowane potrzeby i możliwości wszystkich uczniów. Tę strategię L. Visile (1995) nazywa inkluzją.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
© Wszelkie prawa zastrzeżone
error: Content is protected !!