Co jest konieczne i możliwe w zastanych warunkach lub w ogóle

Każda z możliwych interpretacji drugiej zasady warunkowości implikuje swoistą wizję reformy kształcenia uczniów niepełnosprawnych. W drugim wypadku oczekuje się radykalnego poszerzenia zakresu niesegregacyjnego kształcenia. Wyłączone są z niego tylko te osoby, których niemożność udziału we wspólnym nauczaniu nie budzi żadnych wątpliwości. Część zwolenników tego stanowiska dopuszcza aprioryczne kryteria kierowania do placówek segregacyjnych, uznając tym samym istnienie osób, których udział we wspólnym nauczaniu można zasadnie wykluczyć na podstawie oceny rodzaju i poziomu ich niepełnosprawności. Uznają oni zatem zasadę określaną w pedagogice specjalnej mianem sztywnego jądra (Hinz, 1990). Na popularności zyskuje jednak pogląd, że osób z natury niezdolnych do integracyjnego kształcenia nie ma. Zarysowaną tu wizję reformy kształcenia specjalnego można by zatem określić mianem głębokiej (Sliwerski, 1998, s. 24) lub transformacyjnej (Szkudlarek, 1989), narusza ona bowiem podstawowe założenia i archetypy oraz dominujące formy zastanej praktyki. Z kolei postulat uwzględniania zastanych realiów edukacyjnych i wykorzystywania – po koniecznych adaptacjach – dotychczasowych doświadczeń wiedzie do powierzchownej, adaptacyjnej (Szkudlarek, 1989) wizji zmian praktyki kształcenia niepełnosprawnych. Pedagogice specjalnej zdecydowanie bliższa jest koncepcja druga.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
© Wszelkie prawa zastrzeżone
error: Content is protected !!