Antropologiczny obraz człowieka niepełnosprawnego

Zmiana tego obrazu – jak twierdzi Dieter Gróschke znajduje wyraz w zastąpieniu terminu „osoba niepełnosprawna” określeniem „osoba z niepełnosprawnością”. Nowa nazwa ma akcentować to, że niepełnosprawny jest przede wszystkim podmiotem, który posiada prawo i zdolność do współkreowania swojego losu i życia, czy – jak uważa jeden z twórców ruchu integracyjnego we Włoszech, Adriano Milani Comparetti – „ma autonomiczną wolę i kreatywną zdolność jej wyrażania”. Tych ostatnich cech osób niepełnosprawnych najdłużej pedagogika specjalna nie dostrzegała. Pedagogika specjalna od dawna podkreśla podmiotowość osób niepełnosprawnych, jednak przez długie lata pojęcie to miało raczej fasadowy charakter. Tymczasem uznanie podmiotowości musi znaleźć wyraz nie tylko w deklaracjach, ale i w sposobie organizacji oddziaływań terapeutycznych i zasadach świadczenia usług publicznych dla niepełnosprawnych. Nowe, pełniejsze odczytanie podmiotowości osoby niepełnosprawnej musi wieść, jak dowodzą jego twórcy i zwolennicy, do zmiany charakteru relacji między niepełnosprawnym a fachowcem. O ile dawniej dominującą rolę w tej relacji przyznawano specjaliście, który posiada umiejętność oceny potrzeb życiowych i terapeutycznych niepełnosprawnego, o tyle dzisiaj uznaje się niezbywalne prawo osoby niepełnosprawnej do wyrażania w dialogu równoprawnych partnerów swoich oczekiwań i preferencji.

Hejka, jestem Szymek i jestem autorem tych wpisów jak i strony. Polecam czytać codziennie, może coś wam się spodoba i zostaniecie na dłużej. Życzę każdemu miłego dnia 😀
© Wszelkie prawa zastrzeżone
error: Content is protected !!